Wilskracht

Afgelopen weekend met mijn zusje J.  en onze dierbare vriendin A. op de thee bij “The iron lady” geweest. Na afloop van de film was er een high tea voor de bezoekers (voornamelijk ladies). De film zelf heeft grote indruk op mij gemaakt. Margret Thatcher was een fenomeen in haar tijd. Een vrouw met veel invloed, macht en een positie waarbij ze voortdurend in de spotlights stond. Fascinerende vrouw maar voor mij geen aantrekkelijk rolmodel. 

Het is maar een film natuurlijk, toch ben ik blij dat ik ‘m gezien heb. Het verhaal achter the prime minister is bijzonder en de mens die in dat verhaal een hoofdrol speelt is zo mogelijk nog specialer. Ik weet dat veel mensen de keuze om het verhaal te verfilmen vanuit het perspectief van de dementerende Margret Thatcher, niet kies vinden maar ik vond het klasse.

De ontwikkeling van sterke vrouw met een krachtige wil tot een vrouw die de controle verliest en steeds afhankelijker wordt is pijnlijk om te zien. Maar wat de film absoluut de moeite waard maakt om naar te kijken is de uitgesproken wil  en kracht die ze ook in die fase van achteruitgang laat zien. Neem de relatie van Thatcher met haar man. Hij is haar hun hele leven samen tot steun geweest en ook nu na zijn overlijden heeft ze hem hard nodig om overeind te blijven. Toch dwingt ze zichzelf om afscheid van hem te nemen en leert ze zichzelf hem los te laten. Die wilskracht heeft me geraakt,  dáár wil ik wel een voorbeeld aan nemen…

Wilskracht is ook een belangrijke drijfveer om te leren. Open staan voor nieuwe, vaak niet de gemakkelijkste zaken en de concentratie opbrengen om je die dan toch eigen te maken, dat moet je echt willen. Termen als geestkracht, volharding, energie, doorzettingsvermogen, uithoudingsvermogen en veerkracht schieten nu door mijn hoofd. Tja… Ik kan alleen maar constateren dat het vermogen om dat wat ik wil (leren) ook uit te voeren iets is wat ik niet altijd voor handen heb. Maar dan helpt zo’n film wel als inspiratiebron!